Zmysły Profanum

jakimi zmysłami

pojmuje świat

dusza

w mym młodym ciele

poznałem wszystkie sześć

i niemal każdy potrafię oszukać

więc oszukuję

czasem tylko

boję się

że one ze mną

robią to samo

Osobista Rewolucja

oto moje marzenie

niech runą wszystkie czwarte ściany

na wzór muru berlińskiego

by każdy cios i pocałunek poprzedzała

emocjonalnie stabilna

logicznie przemyślana

i poetycznie piękna

idea

by umysł stał się organem mowy

by gorąca fala czerwonej mizantropii

starła sztuczne łzy

atrapy uśmiechów

i protezy przeprosin

i by zostawiła

nas

Słowo klucz

spadła mi na ziemię książka

do połowy napisana

słowo klucz się wytoczyło

a tym słowem była zmiana

słowo to dawno ciałem się stało

kluczem co pasuje to wszystkich zamków

kluczem co włożony do zamka nocy

drzwi otwiera do poranków

zawsze w głowie dom miałem stworzony

i ilekroć sam ze sobą zostawałem

siadałem na wyobraźni ganku

i najskrytsze marzenia swe podziwiałem

teraz zaś w gmachu między skroniami

nie mam domu – lecz więzienie

słowo klucz się wytoczyło

a wraz z nim całe znaczenie

i za kratami łez niewylanych siedzę

a dookoła mnie mrok niezdrowy

słowo klucz to moje imię

teraz z marzeń wykuć muszę nowy

Scena

stoimy za kulisami
trochę jak w teorii Platona

mieszkamy za kulisami
a część z nas nie wierzy
w istnienie sceny

kurtyna idzie w górę
lecz na scenie
nie jawią się marzenia
a rozwija się życie

tętni w niej życie
i pulsuje weń krew

a na jej deskach
tańczą w półtransie
ludzie o połamanych sercach
i wyzwolonych umysłach

za nic sobie mają
Bogów w wieczorowych strojach
na widowni

tańczą
zwiewni jak kartki papieru
gotowi okryć się sztuką
i przerodzić w arcydzieła

Kształt Zapomnienia

bezkształtną nocą liczne umysły 

wypluwają też myśli z tych
nieodgadnięcie pięknych
żarzących się otwarciem oczu
skazanych na zapomnienie
jak wspomnienia innych światów

zbyt abstrakcyjnych
a może zbyt odważnych
scenariuszy 

o płonącej wodzie
o wskrzeszeniu marzeń
o scentralizowanym chaosie
o obcym tobie
ponad entropią
obok życia
w drobnej szczelinie między marzeniami

jak nuta twórczej destrukcji
w orkiestrze cyklicznego ładu

jak iskierka świadomości
w mroku wszechwiedzy

Upadek

Krzysztof Kamil Baczyński - poeta, którego trudno nie kojarzyć. Autor, który jest dla mnie inspiracją i wzorem. Pozwoliłem sobie popełnić nietypowy dla mnie wiersz. Postarałem się napisać go w jego stylu, z jego perspektywy. Wiersz ten stanowić miałby reakcję poety na nasz współczesny świat. Stąd też jego pamięci utwór ten poświęcam.

______________________________________________________________________________ 

Pamięci Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

Upadną morza, puszcze i lasy

i nastanie era, która nie powinna nastać

i zaczną się nowe, lepsze czasy,

gdy wznosić będziemy ogromne miasta.

Upadną umysły przykryte miastami

i postęp sam stanie na piedestale

i ochrzci nas nowymi, lepszymi czasami,

a człowiek – jego nie będzie już wcale.

A Prawda w lochach podziemnych będzie konać,

sami koronę z jej głowy zrzucimy,

bo nawet prawdę uda nam się pokonać

w zafascynowaniu czasami nowymi.

A dyktatorem będzie Postęp – morderca,

zły Postęp za Prawdę przebrany,

co głaszcze nasze serca

i soli nasze rany.

Cykl Tworzenia

Żartobliwie nazywam coś takiego wierszem science-fiction, gdyż dotyka problem specyficznych innowacji technologicznych. Zastanawiałem się po prostu ostatnio nad prawdopodobieństwem zjawiska roboapocalipsy, którą to opisuje tyle książek czy filmów (,,Matrix”, ,,Terminator 4”, ewentualnie ,,Ja robot”) Oczywiście zamiast odpowiedzi wymyśliłem tylko kolejne pytania, które to ubrałem w słowa i tak właśnie powstał poniższy wiersz.

____________________________________________________________________________ 

Szóstego dnia stworzył Bóg człowieka podobnego sobie.
Siódmy dzień myślał człowiek
jak zaradzić śmiertelności chorobie.

Podczas gdy Bóg odpoczywał strudzony,
człowiek sam się doskonalił nowonarodzony.
Sam odkrył łzy, władzę, ubóstwo
Po co mu wiara w emerytowane bóstwo?

Ósmego dnia stworzył Człowiek robota sobie podobnego.
Choć lepszego, bo nieśmiertelnego.
I wyznawał robot Człowieka,
Lecz każdą religię kres kiedyś czeka.

Dziewiątego dnia stworzył robot podobnego sobie robota.
Nowy, lepszy robot – świetna to robota!

Gdzieś w puste słychać ludzki głos płaczliwy:
,,Skoro nowy robot jest sztuczny, to stary prawdziwy?”

Uśmiecha się robot nowej generacji
Nie przyzna on nigdy człowiekowi racji.
I tu rodzą się pytania:

Czy opłaciły się człowiecze starania?
Jaki to twór szalony stworzył boga!?

Oraz - gdzie i kiedy

kończy się

ta droga...?

Jednym wierszem

Ostatnio dużo myślę o tym, w jakim stopniu jesteśmy w stanie kontrolować swą osobowość. Muszę przyznać, że do napisania tego wiersza skłoniła mnie teoria osobowości socjalnej Henriego Tajfela (Social Identity Theory) mówiąca o tym, że w różnych grupach jesteśmy różnymi osobami. Samokontrola jest dla mnie ważną rzeczą, więc także wiersz ten należy do ważnych. Mam nadzieję, że się Wam spodoba.

___________________________________________________________________________

Ile dusz się we mnie zmieści?

Jedna rani, druga pieści.

Jedna marzy niczym dziecię,

choć stąpa po twardym świecie.

Bo to prawda jest – morderca

może kochać też od serca.

Życie z zimną krwią odbiera,

lecz swej żonie łzy ociera.

Mąż i ojciec dobry z niego

tylko jedna z duszy jego

to coś tak naprawdę złego.

Ile dusz w sobie pomieszczę?

Rodzi się ich więcej jeszcze.

Jedna dobra, druga zła

trzecia zaś wciąż stoi sama,

czwarta pewno ma kompana.

Lecz czy mogę te dwie pierwsze

podsumować

jednym wierszem?

Kim ja jestem wobec tego?

Zdefiniuj mnie prawdziwego!

Zjednocz mnie i zespól w jedno!

Niechże na wierzch wyjdzie sedno!

Człowieku, którego znam, poznaję

(a może tak tylko mi się wydaje)

nie ważne, że poznałem tylko jedną z twych dusz,

nie ważne, czy ocaliłeś mnie od powodzi, susz,

czy w plecy wbiłeś mi nóż.

Zasiałeś we mnie siebie okruszek

i stworzyłeś mi kolejną, nową duszę.